Lief voor elkaar

Ik ben bianca en ben 33.Graag zou
ik mijn verhaal willen schrijven. Nou hou je vast.
16 augustus 2000 werd ik geopereerd aan een zoals ze mij verteld hadden een
goedaardige knobbel in mijn schildklier. Ongeveer 10 dagen later werd ik wakker op de intensive care. Tot mijn hele grote schrik kreeg van mijn eigen broertje te horen dat ik schildklierkanker had, en met daarbij een hele zeldzame ziekte die bepaalde tumoren veroorzaakt in bepaalde klieren, namelijk M.E.N2b syndroom. Maar goed de eerste operatie was achter de rug en mijn hele schildklier was verwijdert. In deze afschuwelijke week zouden er nog 3 operaties volgen. De kanker bleek uitgezaaid te zijn. De
chirurgen hebben 8 lymfenklieren , alle bijschildklieren,
bijna de helft van mijn luchtpijp, halsweefsel weggehaald,en een beetje van
mijn longen afgeschraapt . Ondertussen kon ik niet meer normaal ademen en dus kreeg ik een tracheacanule (zilvermetaal buisje in
mijn nek waardoor ik adem en praat). Deze heb ik nu voorgoed. Alsof er nog niet ellende genoeg was scheurde mijn luchtpijp op 3 plaatsen en deze is gelukkig weer overlapt door middel van spierweefsel. Toen ik die 10 dagen in coma werd gehouden heb ik denk ik erg veel nachtmerries gehad want ik was de hele tijd met mijn hoofd aan het bewegen. Toen schoot het buisje in mijn nek dwars door een hoofdslagader heen. Het gevolg daarvan was dat ik bijna twee keer was leeggebloed. Toen de artsen met mij naar de operatiekamers scheurde kreeg ik een hartstilstand die uiteindelijk goed afliep want anders zat ik hier nu niet te typen. 2 september vierde ik mijn 26ste
verjaardag op de gang van de intensive care in een rolstoel met luchtflessen en een pen om mee te schrijven, want praten kon ik maar
liefst 9 weken niet. Alsof het op bestelling kwam kreeg ik er nog eens 2 dodelijke infecties bij (uiterste 41 graden koorts) Midden in de nacht mee om een hartfilm te maken dacht die halve gek (die assistent was) dat het wel eens om hartkanker kon gaan. Nou het is
omdat ik vast zat aan allerlij draden en slangen want anders had ik zeker geprobeert of ik nu toch kon vliegen ( uit het raam).
Gelukkig was het geen hartkanker maar dus een virus. In oktober kreeg ik de 5de operatie een slangetje in mijn buik voor eten en drinken en medicijnen, die ik er later doormiddel van een plastic spuit er zelf in mijn buik mocht spuiten. Ondertussen was ik al half opgeleid tot verpleegkundige en liet menig patient en personeel van het radboud ziekenhuis lachen. Langzaam maar zeker knapte ik op en daarbij te denken dat al mijn dierbaren afscheid zouden moeten nemen want ik zou het niet redden. Toen ik in November met twee medepatienten naar het restaurant ging (een sigaretje roken, ben ik inmiddels mee gestopt) ging ik op de tafel staan (was s,avonds en deed mijn trui omhoog en zwaaide mijn slangetje van mijn buik voor de camera,s rond hiiihaaaa .Alleen de kanker is helaas
uitgezaaid in beide longen en kon elk moment bijnier kanker verwachten. MAAR 1 DAG NIET GELACHEN IS 1 DAG NIET GELEEFD iK BEN GELUKKIG
WANT IK LEEF dIKKE KUS BIEBSKE Op 2 september ben ik 33
geworden , terwijl ik tegen kerst 2000 was opgegeven. joepie de poepie